Professors Against Plagiarism

استادان علیه تقلب

مبارزه با تخلف و تقلب علمی در دانشگاه‌ها

این بلاگ به همت تعدادی از استادان دانشگاه‌های کشور ایجاد شده و هدف آن مبارزه با تخلف یا تقلب علمی در دانشگاه است

مقدمه

به‌نام خداوند هستی و هم راستی

این بلاگ به همت تعدادی از استادان دانشگاه‌های کشور ایجاد شده است و هدف آن مبارزه با تخلف و تقلب علمی در دانشگاه‌ها چه از سوی دانش‌جویان و چه از سوی اعضای هیات علمی است. متاسفانه ما شاهد گسترش حرکت‌های غیر اخلاقی در فضای علمی کشور هستیم که با انگیزه‌هایی چون اخذ مدرک، پذیرش یا ارتقای مرتبه‌ی دانشگاهی صورت می‌گیرتد.

ما با هرگونه تقلب مخالفیم و سکوت در برابر آن‌را هم جایز نمی‌دانیم. در این بلاگ قصد داریم برخی موارد و روش‌های تقلب‌ را بیان و ضمن آموزش به دانش‌جویان و تلاش برای اشاعه‌ی اخلاق و آداب حرفه‌ای در جمع خودمان‌، مسولان را وادار کنیم تا به مشکل تقلب و ریشه‌های آن واکنش جدی نشان دهند.

۲۱ مرداد ۱۳۸۷

استادان یا پژوهشگران حامی

حمایت

اگر می‌خواهید نامتان به‌عنوان یکی از حامیان ذکر شود، نام کامل و آدرس وبگاه خود را به آدرس ghodsi_AT_sharif_DOT_edu ارسال نمایید و در صورت تغییر گروه حامی ما را مطلع کنید..

تعداد زیادی آدرس بلاگ خود را فرستاده‌اند که متاسفانه امکان استفاده از آن به‌جای وبگاه نیست.

بایگانی مطالب

آخرین نظرات

  • ۲ شهریور ۹۶، ۰۸:۵۸ - ماکادا
    عالی

کمیت و کیفیت مقالات

محمد قدسی | پنجشنبه, ۲۴ مرداد ۱۳۸۷
شاهدیم که دانشگاه‌ها، وزارت علوم و جاهای مختلف دیگر به‌شدت دارند همه را تشویق میکنند که مقاله بنویسند. اکثراً هم برایشان مهم نیست کجا. فقط تعداد مهم است. کمیته‌های ممیزه‌ی دانشگاه‌ها هم همینطور. تعداد مقالات ضرب در امتیاز متوسط آن‌ها معمولاً یک نفر را دانشیار یا استاد میکند. معاونت‌های پژوهشی دانشگاه‌ها هم با این آمار بودجه‌ی پژوهشی میگیرند. مواری را هم زیرسبیلی رد میکنند. مثلا با این‌که شاید بدانند که LNCS ژورنال نیست و فقط مجموعه‌ی کنفرانس‌های نسبتاً خوب است‌، ولی چون به اشتباه در فهرست آی‌اس‌آی ذکر شده (ظاهرا الان اصلاح شده‌) آن‌ها را به‌عنوان مقالات ژورنال حساب می‌کنند. به اساتید با تعداد مقالات زیاد هم جوایز ویژه می‌دهند.

وزارت علوم هم تعداد مقالات آی‌اس‌آی را جمع میکند و آن‌ها را «شاخص علم» در کشور می‌داند و اعلام میکند که مثلا ما در فلان رشته در جهان در رتبه‌ی بالایی قرار داریم. خوب همه از این جو «تولید علم‌» خوشحال‌اند. دانش‌جوی دکتری هم به مدرکش می‌رسد. اما آنچه در این سیاست‌ها گم است کیفیت مقالات است. بعضی می‌گویند که ما در ابتدای توسعه‌ی علمی هستیم و گذر از این مرحله طبیعی است. ولی بنده قبول ندارم و معتقدم که این سیاست‌ها در وسوسه‌ی بعضی‌ها به تقلب یقینا نقش دارد و اگر اصلاح نشود معضل تقلب از این هم فراتر خواهد رفت‌.

دانش‌جویی که نتواند در برابر وسوسه‌ی تقلب مقاومت کند و خوشحالی استادش را هم از تعداد مقالات تولیدی اش ببیند، با هوشی که دارد به‌دنبال راه‌های سریع چاپ مقالات بیش‌تر می‌رود، حتا ممکن است با تقلب. اگر هم نخواهد تقلب کند، پیدا کردن کنفرانس‌ها و ژورنال‌های «دَرِ پیت‌» کار مشکلی نیست و نمونه‌های آن روزافزون است. فشار برای فارغ‌التحصیلی و نیاز استاد برای ارتقا دست به دست هم داده و وضعیتی را ایجاد کرده‌اند که ما اکنون شاهد آن هستیم.

امروز از یکی از همکاران شنیدم که همکاری مقاله‌ای را عیناً به یک کنفران داخلی و هم‌زمان به یک کنفرانس خارجی می‌فرستد. بعداً هم معلوم می‌شود که این مقاله کپی مقاله‌ی دیگری با نویسنده‌ی خارجی است. تعداد مقالات کپی در کنفرانس کامپیوتر امسال را شاید دکتر سربازی آزاد اینجا گزارش کند. گزارش تکان دهنده‌ای خواهد بود، تازه از اونهایی که کشف شده اند.

خوب به غیر از توصیه‌های اخلاقی و احتمالاً توصیه به جریمه چکار می توان کرد؟

به نظر من یک راه آن است که از دانش جوی دکتری و ارشد بخواهیم که سعی کنند تا در ۱۰-۱۵ تا کنفرانس برتر زمینه‌ی کاری اش مقاله چاپ کند. لیست این کنفرانس‌ها را برای همه‌ی زمینه‌های پژوهشی دانشکده تهیه کنیم. برای فارغ التحصیلی دانش‌جوی دکتر این ضروری باشد و حتا بتواند جای‌گزین ژورنال شود. برای ارتقا هم همینطور. این البته تعداد مقالات را کم اما کیفیت آن‌ها را به‌شدت افزایش می‌دهد.

این ممکن است در مورد برخی از رشته‌ها کار نکند. اما در مورد رشته‌ی کامپیوتر، برق و اغلب رشته های مهندسی که کنفرانس‌های فعال و بسیار خوبی دارند کاملا عملی است.

مثلا در زمینه‌ی علوم کامپیوتر نظری کنفرانس‌های SODA, FOCS, STOC, SOCG, ESA و چند تای دیگر بهترین کنفرانس نظری هستند. اگر دانش‌جویان مجبور باشند برای فارغ التحصیلی حداقل دو مقاله در این کنفرانس‌های معتبر داشته باشند، و استاد هم برای ارتقا (البته علاوه بر مقالات ژورنال معتبر که جای بحث آن این‌جا نیست)، به نظر من خیلی از مشکلات کم می‌شود.

اولاً این مقالات حتما بعدا قابل چاپ در ژورنال‌های معتبر هم هستند. ثانیاً امکان ارسال به این کنفرانس‌ها شاید ۱۰ بار در سال باشد و دانش‌جو مجبور نیست یکی دو سال برای پذیرش مقاله‌ی ژورنالش صبر کند. داوری‌های مقالات ردی از این کنفرانس‌ها هم برای دانش‌جو و استاد بسیار آموزنده اند.

تا بعد!
موافقین ۰ مخالفین ۰ ۸۷/۰۵/۲۴
محمد قدسی

نظرات (۱۳)

لطفا نگاهی به مقالات پذیرش شده در کنفرانس برق امسال که در دانشگاه علم و صنعت برگزار میشه بندازید. از هر استاد علم و صنعت 3، 4 و یا 5 مقاله پذیرش شده. در حالی که در کنفرانس های قبل اینچنین نبوده. مرجع رسیدگی به نحوه داوری ها که می تواند باشد؟ به اذعان خود مسئولین کنفرانس نصف مقالات تا 1 هفته مانده به اعلام نتایج هنوز داوری نشده بود. واقعا این جزو اخلاق علمی است؟ چکار باید کرد؟
با سلام حضور استاتید گرامی
چند تا سئوال دارم شاید بتونم جواب اونا را اینجا بدست بیارم.
تقلب در انتشار مقاله یعنی چی؟ خوب واضحه که اگر مقاله مال یک نفر دیگه باشه و تو اسم خودتو با کات و پیست روی اون بگذاری این تقلبه. اگر بخش مقدمه رو کامل از مقاله یک نفر دیگه کپی و پیست کنی ولی بقیه مقاله مال خودت باشه اونوقت چی؟ اگر بخش مقدمه رو از یک مقاله دیگه برداری و دست کاری کنی و با نثر خودت بنویسی چی؟
اگر یک کار تحقیقی خوب انجام دادی و اونو دو بخش می کنی و هر بخش رو به یک ژورنال می فرستی آیا این اخلاقیه ؟ اگر بخش مقدمه هر دو مقاله ای که می فرستی مثل هم باشه اخلاقیه؟ چند در صد این دو تا مقاله که می فرستی باید با هم تفاوت کنه که اخلاقی بشه؟
سئوالم اینه که کی می گه چه کاری اخلاقیه یا نیست؟
در خصوص کنفرانس انجمن کامپیوتر باید بگویم که این کنفرانس متاسفانه به یک جشن تبدیل شده است تا کنفرانس. یادم هست چند سال پیش یکی از اساتید به من توصیه می کرد که در این کنفرانس مقاله ندهم چون باعث می شود سطح و مرتبه علمی پایی بیاید. دلیل افت این کنفرانس شاید وسیع بودن حوزه کنفرانس و متناسب نبودن تعداد اعضای کمیته علمی با این سطح وسیع باشد. راه حل مناسب شاید خرد کردن این کنفرانس به زیر کنفرانس های تخصصی باشد. با این کار می توان شبیه بسیاری از کنفرانس های مطرح در سطح جهانی بخشی به نام Doctoral Consortium
هم اضافه کرد تا دانشجویان دکترا از نظریات محقیقین در سطح کشور و یا جهان درباره نتیجه و چگونگی ادامه تحقیق خود مطلع شوند. واقعا یک نکته برای من عجیب است . در مطرح ترین دانشگاه های دنیا حدود 50 درصد ورودی های دوره های دکترا اخراج وی منصرف می شوند. یکی از دوستان در مورد دانشگاه های داخلی آمار 10 درصدر را می دادند. امیدوارم که این نشان دهنده سطح بالای علمی ما باشد. نه خدایی نکرده چیز دیگر. ولی اگر امکانی جهت قضاوت در مورد کارهای دکترا به صورت رسمی و با حضور محققین تراز اول صورت گیرد، مطمئنا نتایج بسیار مثبتی در پی خواهد داشت.
مشکل تعداد ارجاع به مقالات کنفرانس در این است که از وقتی که یک مقاله در کنفرانس ارائه میشوند، حداقل چندین هفته (به طول معمول) طول میکشد تا مقاله در کتابخانه های دیجیتال در دسترس قرار گیرند. پس از آن نیز استفاده دیگران از نتایج این مقاله و ارجاع آنها به مقاله در مقالات خودشان نیز حداقل (در خوشبینانه ترین حالت) چندین ماه طول میکشد.
بنابراین به نظر من معیار تعداد ارجاعها در طولانی مدت معیار مناسبی است و برای مواردی مانند Fellow شدن در انجمنهایی مانند IEEE میتواند مفید باشد، اما برای بحث ارتقای اساتید یا برای دانشجویان، معیار مناسبی نیست.
در مورد ارائه لیستی از کنفرانسها از نظر کیفی، خود من بسیار دنبال چنین لیستهایی گشته ام، اما نتایج خوبی پیدا نکرده ام.
در گذشته تعداد کنفرانسهای موجود کم بود و معمولا دامنه وسیعی از مطالب را پوشش میدادند، به همین خاطر کنفرانسهای معروف معمولا به راحتی قابل شناخته شدن بودند و بین اساتید مختلف بر روی معتبر بودن آنها اجماع بیشتری وجود دارد. اما امروزه کنفرانسها (به نظر من) در حال حرکت به سمت کنفرانسهای کوچکتر و تخصصی تر هستند، به گونهای که در بعضی از کنفرانسها تعداد مقالات ارائه شده در حد 30 مقاله است، در حالیکه درصد پذیرش مقالات نیز بسیار کم است، مثلا زیر 10%.
به نظر من در این شرایط ارائه لیستی از کنفرانسهای معتبر بسیار دشوار است، زیرا زمینه های تخصصی زیاد است و اجماع نظر در مورد همه زمینهها آسان به نظر نمیرسد.
پیرامون موضوع مورد اشاره توسط آقای دکتر بازرگان و آقای دکتر سماوی، تعداد ارجاعات داده شده به مقالات کنفرانس یک نفر می تواند به عنوان یک فاکتور در نظر گرفته شود. (من خبر ندارم که می شود یا نه :) ).
۲۵ مرداد ۸۷ ، ۱۱:۱۶ شادرخ سماوی
اطلاعاتی را که آقای دکتر بازرگان در اختیار گذاشتند خیلی جالب بود. در ایران روی نامه افراد نمی توان خیلی حساب کرد زیرا فرهنگ تعارف و رودربایستی قوی است. بجای آن تعداد مقاله و جدول و امتیازهای از پیش تعیین شده و آی اس آی کار می کند.شاید اگر درصد قبولی مقالات یک کنفرانس را به عنوان یک پارامتر استفاده کنیم بهبودی در کار ایجاد شود. بهرحال تعداد به تنها مسائل موجود را ایجاد کرده است.
۲۵ مرداد ۸۷ ، ۱۰:۳۴ کیارش بازرگان
در جواب آقای دکتر قدسی راجع به تجربه ارتقا، حداقل در دانشگاه مینسوتا، اساتید رشته کامپیوتر در سالهای اخیر این مشکل رو داشته اند که تعداد مقالات جورنالشون کمه و وقتی صحبت ارتقا به رتبه دانشیاری این اساتید میشه، در سطح دانشکده مشکلی نیست چون مثلا همه میدونن که در رشته معماری کامپیوتر درصد قبولی مقالات در کنفرانسهای معتبرشون حدود 10 درصده که حتی کمتر از جورنالهای خیلی از رشته های دیگه است. ولی وقتی پرونده این افراد به کمیته ارتقای کالج میرسد، باید به افرادی که در رشته هایی مثل فیزیک و غیره هستند و غیر از ژورنال رو قبول ندارند باید قبولاند که مقالات کنفرانس واقعا به خوبی جورنالها هستند. برای حل این مشکل، اولا دانشکده ها سعی کرده اند کالج را نسبت به این مسایل آگاه کنند و ثانیا تاکید بیشتر بر روی نامه هایی است که به عنوان قسمت مهمی از پرونده ارتقا ارائه میشود.

من وقتی پرونده ارتقا به دانشیاریم رو آماده میکردم، همکاران توصیه کردند زیر هر مقاله ای که لیست میکنم، اول بنویسم مقدار سهم کاری
contribution
من چقدر بوده (قابل توجه، متوسط، کم) دوم: کدامیک از نویسنده ها دانشجوی خود من بودند و سوم: چه کسی مقاله را در کنفرانس ارائه کرده و از همه مهمتر، چهارم، درصد قبولی مقالات در آن کنفرانس در آن سال چقدر بود
(ACM و IEEE
این آمار رو بر روی وب سایتشان دارند)

ولی از همه اینها مهمتر، تاکید در ارتقا به *تعداد* مقالات نیست. قسمت اصلی پرونده ارتقا، نامه هایی است که 10 الی 15 نفر استاد تمام و بعضا دانشیار درباره فرد مینویسند. این نامه ها باید اعلام کنند که مثلا در فلان شاخه از رشته ما، این فرد حرف نو زده است و مثلا انقلابی در رشته ما ایجاد کرده. باید همه اعلام کنند که این فرد در رشته ما صاحب نام است و شناخته شده است. و بعد هم با دلیل و مدرک که مثلا در فلان مقاله این کار رو کرده و در فلان مقاله اون کار رو. بنابراین کسانی که در رشته ی خود فرد هستند، با دانش به اینکه کدام کنفرانسها خوب هستند و کدامیک «در پیت»!!! نامه ها را بر اساس کیفیت مقالات طرف و شناختشان نسبت به او مینویسند.


درباره تعداد مقالات برای ارتقا،
همکار من میگفت قانون مشخصی برای تعداد مقالات جورنال وجود نداره. اگه با احتساب آنچه در دوران دانشجویی چاپ کرده ای، و پنج سالی که استادیار بوده ای کمتر از 10 مقاله داشته باشی، احتمال زیاد با مشکل مواجه میشی. اگه بیشتر از 15 مقاله جورنال معتبر داشته باشی، حتما به راحتی دانشیار میشی و بینش، بستگی به کیفیت مقالات داره.
ممنون از نظرات ارسال شده.

توجه شما را جلب می‌کنم به این مقاله که توضیح می‌دهد چرا در رشته‌ی علم کامپیوتر کنفرانس‌ها مهم‌ترند:

http://weblog.fortnow.com/2004/07/why-are-cs-conferences-so-important.html

مشکل ما که در این رشته کار می‌کنیم قبولاندن این امر به مسولان دانشگاه است که واقعا برخی از کنفرانس‌های رشته‌ی کامپیوتر به مراتب مهم‌تر از اکثر ژورنال‌ها ست و درنتیجه معتبر تر.

بالاخره باید دانشگاه‌هایی جلو بیفتند و این مشکل را که همه جا حل کرده‌اند ما هم حل کنیم.

نکته‌ای دیگر آن‌که برای ارتقا (یا رسمی قطعی‌شدن) اساتید رشته‌ی علم کامپیوتر در دانشگاه‌های معتبر، یکی از پارامترهای مهم حضور و شناخته شدن که در کنفرانس‌های معتبر در زمینه‌ی استاد متقاضی است.

چه خوبست یکی از همکاران گروه موسس تجربیات و اطلاعات خود را از نحوه‌ی ارتقای هیات علمی در دانشگاه‌های خوب بنویسد. به‌نظر من ریشه‌ی ماجرا همین جاست. استاد است که دانشجو را وادار به چاپ مقالات متعدد هرچند بی محتوی می‌کند. اگر استاد از این مقاله‌ها در ارتقا بهره‌ی چندانی نبرد، هجوم برای نوشتن آن‌چه من «مقاله‌ی اسپم» می‌نامم کم‌تر می‌شود.
آقای دکتر قدسی

با پیشنهاد شما در مورد توجه بیشتر با کنفرانس های مطرح و معتبر موافقم. به طور خاص، در زمینه پژوهشی من - سیستم های کامپیوتری - ژورنال ها نسبت به کنفرانس های اصلی و بزرگ اهمیت کمتری دارند. معمولا این کنفرانس ها چنان رقابتی اند و سیستم داوری سخت گیرانه ای دارند که کیفیت مقالات ارایه شده در آن ها بالاتر از خیلی از ژورنال های زمینه ماست. خیلی از استادان بسیار موفق آمریکا و کانادا در این زمینه، مقالات ژورنال چندانی ندارند. مثلا می توانید به فهرست مقالات این استاد جوان دانشگاه ایلینوی که یکی از موفق ترین و مشهورترین پژوهشگران زمینه ماست رجوع کنید:

http://www.cs.uiuc.edu/homes/yyzhou/index.html

در نهایت به نظر من باید تشخیص اعتبار و وزن علمی مقالات هر زمینه ای را به اهل فن همان زمینه واگذاشت و از اعمال مترهای عددی یکسان برای همه زمینه ها بدون توجه به تفاوت های بنیادی روش تحقیق در آنها پرهیز کرد.
۲۴ مرداد ۸۷ ، ۱۹:۰۸ شادرخ سماوی
بعضی براین عقیده اند که دانشگاه و اخلاق دانشگاهی نمی تواند دور از اخلاق اجتماعی باشد. این افراد معیارهای موجود کمی اجتماعی را نیز شامل فعالیت های دانشگاهی می دانند. به نظرم اخلاق دانشگاهی را هنوز می توان جدا از دیگر بخشها بررسی کرد و راه کارهای حفظ آنرا پیشنهاد نمود. یکی از دوستان مثال جعبه های خرمای مضافتی را می زد که این جعبه های خرما در تمام سوپرمارکتهای کشور به فروش می رسند و دارای طرحها و رنگهای مختلفی هستند ولی آنچه در همه مشترک است ردیف فوقانی و در معرض دید خرماها می باشد که با کیفیت خوب جلب نظر می کند ولی بدون استثنا ردیفهای زیرین که در ابتدا قابل رویت نیست از کیفیت بسیار بدی برخوردار است. این دوست عزیر جعبه خرما را به تمام امور تعمیم می داد. به نظر من دانشگاه تافته ای جدا بافته است. به دلایل مختلف حساسیت روی اخلاقیات آکادمیک زیاد است. عموما برای رسیدن به هدف در دانشگاه دو مسیر وجود ندارد. مثلا دانشجویان نمی گویند که یا باید درس خواند یا با تقلب باید جلو رفت. حال آنکه همه جا شاید چنین نباشد. دانشجویان با قابلیت های زیاد وارد دانشگاه شده اند و عموما از آنها فراتر از قابلیت هایشان نیز خواسته نمی شود. دانشجویان عموما با همسانان خود مقایسه می شوند یعنی در کنکور رشته هنر را با رشته ریاضی مقایسه نمی کنند و در دانشگاه هم دانشجوی برق را با دانشجوی برق قیاس می کنند که غیر از این هم اشتباه است.
بحث انتشار مقالات "آی اس آی" می تواند قواعد رقابت را تغییر دهد. تعداد مقالات آی اس آی به عنوان معیار، نتیجه تفکر کمی و یک کاسه کردن ارزشیابی است. زمان تولید و انتشار مقالات آی اس آی از چند هفته در بعضی رشته ها به چند سال در بعضی دیگر متغیر است. این رقابت از دانشکده خارج شده و به مقایسه ای بین رشته ای تبدیل گردیده است. معیار"تعداد مقالات" به "هر قیمت" شاید خیلی ها را آزار ندهد ولی اگر قرار بود طی مسابقه ای در دانشگاه، هر کس می توانست بیشترین تعداد درس را در کمترین تعداد روز ارائه دهد برنده می شد اشتباه بودن مسابقه بسیار واضح می بود.
تاثیر " انتشار به هر قیمت" را روی خطوط قرمز اخلاقیات آکادمیک می توان حدس زد و باید از آن جلوگیری کرد. معیارهایی مانند الزام دانشجوی دکتری برای انتشار مقاله آی اس آی تاثیر منفی روی کیفیت تزهای دکتری داشته است. نگرانی استاد و دانشجو ارائه راه کارهای ارزشمند تکنولوژیک برای پیشبرد صنعت و علم کشور و جهان باید باشد و این به نگرانی انتشار یک مقاله آی اس آی تبدیل شده است. در رشته هایی که انتشار مقالات ژورنال در آنها مشکل است ارزش یابی تزهای دکتری به شمارش تعداد مقالات آی اس آی دانشجو تبدیل گردیده است.
نور افشانی بر این مسئله می تواند به حل مسئله "تقلب در انتشار" کمک کند. هم به پاکسازی شرایط ایجاد محیط ناسالم نیاز است و هم خاطیان باید هزینه ای را پرداخت کنند که ارزش ریسک تقلب را نداشته باشد.
جناب آقای دکتر قدسی


با عرض سلام
با پیشنهاد جنابعالی کاملاً موافقم. متاسفانه، بسیاری از کنفرانس ها و ژورنال های مورد استفاده برای انتشار مقالات، در سطح پائینی از اعتبار علمی قرار دارند و جامعه علمی ما نباید با انتشار مقالات بی ارزش (از نظر علمی) اعتبار خود را تحت تاثیر قرار دهد. تنها مشکلات موجود، مساله ویزا است و مساله بودجه. به عنوان مثال، شخصاً با توجه به محدودیت های بودجه پژوهشی، اگر در کنفرانسی معتبر (با هزینه ثبت نام مثلا هشتصد دلار) در آمریکا، کانادا و یا حتی برخی کشور های اروپائی بخواهم مقاله ای ارائه نمایم، توانائی پرداخت هزینه آن را نخواهم داشت یا باید تمام بودجه پژوهشی یک سال خود را برای این منظور صرف کنم.

با این حال، باید پذیرفت که انتشار مقاله های به قول معروف "درِ پیت" ارزشی ندارد و مثل جواهرات بدل، فقط برای دکوراسیون رزومه خوب است. آنهم نه برای ارائه به کسی که به خوبی با خوب و بد مقالات و پژوهش و غیره آشناست.

با توجه به سختی انتشار مقاله در برخی از کنفرانس های معتبر و سادگی این امر در برخی از ژورنال های "آی-اس-آی" نه چندان قوی، لازم است تا مجامع علمی کشور (انجمن های علمی و ...) لیست های رده بندی شده از کنفرانس ها و ژورنال ها تهیه نمایند و همانگونه که شما فرمودید، حتی پذیرش و انتشار مقاله در یک کنفرانس بسیار معتبر بتواند برای فراغت از تحصیل یک دانشجوی دکتری کفایت نماید و جایگزین یک مقاله ژورنال باشد. همچنین، شاید بد نباشد، برای ارائه مقاله در این کنفرانس ها، حمایتی ویژه از طرف مراجع (یا در حقیقت منابع) مالی (دانشگاه یا وزارت علوم) صورت گیرد.
به نظر من استفاده از قوانین و مجازاتهای شدید میتواند جلوی این کار را بگیرد. به عنوان مثال، انجمنهای IEEE مانند Signal Processing Society دارای قوانین و مجازاتهای شدیدی میباشند.
حتی در کتابخانه دیجیتال IEEE Xplore شما میتوانید مقالات کپی را پیدا کنید که در صفحه اول آنها یک متن اضافه شده است که این مقاله کپی فلان مقاله است و برای ارجاع به مقاله اصلی ارجاع دهید. این کار به نحوی باعث رسوایی افراد کپی کننده میشود.
در مورد کنفرانسهای داخل، من احساس میکنیم که هیچگونه برخوردی صورت نمیگیرد.
به عنوان مثال، به نظر من از یک دانشجوی دکتری و استاد راهنمای او، به هیچ عنوان پذیرفتنی نیست که یک مقاله را به طور همزمان به چند کنفرانس، به ویژه به صورت همزمان به صورت فارسی و انگلیسی، ارسال کند. اما آیا این کار مجازاتی، حداقل در دانشگاههای معتبری مانند شریف دارد؟ و آیا نمونه ای از برخورد با این نوع موارد وجود دارد؟
و یا بحث استفاده از ایده های دیگران بدون ارجاع دادن، که شاید بسیار مهمتر از ارسال همزمان مقاله به چند کنفرانس باشد.
در مورد کمیت مقالات و کنفرانسها، به نظر من ضعف اصلی از دانشگاهها و وزارت علوم است. وقتی دانشگاهی مانند صنعتی شریف هیچگونه کمکی به دانشجویان خود (حتی دکتری) در زمینه شرکت در کنفرانسهای معتبر نمیکند (منظورم بیشتر پشتیبانی مالی و مسائل مربوط به مراحل ثبتنام است)، چه انتظاری از دانشجو میتوان داشت؟
بسیاری از کنفرانسهای معتبر در طول سال در آمریکا برگزار میشوند و هزینه ثبتنام آنها نیز نسبتا زیاد است (معمولا بیش از 500 دلار). به علاوه این کنفرانسها تاکید دارند که مقالات پذیرفته شده باید حتما ارائه شوند. حال یک دانشجوی دکتری، که معمولا باید هزینه ثبتنام را نیز خود پرداخت کند، آیا میتواند در دوره دکتری خود هزینه چندین سفر به آمریکا و یا کشورهای دیگر نظیر چین را فراهم کند؟ در حالی که طبق قوانین، حق کار کردن ندارد و باید به صورت تمام وقت تحصیل کند و دانشگاه نیز معمولا هیچ کمک هزینه ای به او نمیدهد!
البته به نظر من دانشگاهها در زمینه مسائل مالی مقصر نیستند، زیرا تجربه من در شریف به من ثابت کرده است که محدودیتها ناشی از کمبود بودجه است و نه عدم همکاری دانشگاه.
استاد گرانقدر جناب آقای دکتر قدسی
متاسفانه شاهدیم که برخی اساتید برخی مواردی را که در این پست مطح فرمودید را آشکارا کاری مجاز برمی‌شمرند و صد البته از این دست مقالات فراوان دیده می‌شود اما نکته‌ای که نباید مغفول بماند داوری ضعیف کنفرانس‌های داخلی است که به این وضع دامن زده است و از آن بدتر برخورد ضعیف تر انجمن کامپیوتر
آیا انجمن لیستی از افراد متقلب در دوره‌های پیش در اختیار دارد؟
و اساساً در مورد افرادی که کپی برداری آن‌ها حتی در چکیده واضح بوده چه برخوردی شده است؟
البته شاید بهتر باشد مسوولین انجمن به این سؤال پاسخ دهند
از این حرکت ارزشمند شما سپاسگزارم

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی