Professors Against Plagiarism

استادان علیه تقلب

مبارزه با تخلف و تقلب علمی در دانشگاه‌ها

این بلاگ به همت تعدادی از استادان دانشگاه‌های کشور ایجاد شده و هدف آن مبارزه با تخلف یا تقلب علمی در دانشگاه است

مقدمه

به‌نام خداوند هستی و هم راستی

این بلاگ به همت تعدادی از استادان دانشگاه‌های کشور ایجاد شده است و هدف آن مبارزه با تخلف و تقلب علمی در دانشگاه‌ها چه از سوی دانش‌جویان و چه از سوی اعضای هیات علمی است. متاسفانه ما شاهد گسترش حرکت‌های غیر اخلاقی در فضای علمی کشور هستیم که با انگیزه‌هایی چون اخذ مدرک، پذیرش یا ارتقای مرتبه‌ی دانشگاهی صورت می‌گیرتد.

ما با هرگونه تقلب مخالفیم و سکوت در برابر آن‌را هم جایز نمی‌دانیم. در این بلاگ قصد داریم برخی موارد و روش‌های تقلب‌ را بیان و ضمن آموزش به دانش‌جویان و تلاش برای اشاعه‌ی اخلاق و آداب حرفه‌ای در جمع خودمان‌، مسولان را وادار کنیم تا به مشکل تقلب و ریشه‌های آن واکنش جدی نشان دهند.

۲۱ مرداد ۱۳۸۷

استادان یا پژوهشگران حامی

حمایت

اگر می‌خواهید نامتان به‌عنوان یکی از حامیان ذکر شود، نام کامل و آدرس وبگاه خود را به آدرس ghodsi_AT_sharif_DOT_edu ارسال نمایید و در صورت تغییر گروه حامی ما را مطلع کنید..

تعداد زیادی آدرس بلاگ خود را فرستاده‌اند که متاسفانه امکان استفاده از آن به‌جای وبگاه نیست.

بایگانی مطالب

آخرین نظرات

چرا عاقل کند کاری که باز آرد پشیمانی؟

محسن شریفی | دوشنبه, ۲۸ مرداد ۱۳۸۷
در دنیای نشر آثار علمی رسم بر این است که برای هر مورد خلاف واقع در یک گزارش علمی که قبلا تشخیص داده نشده و انتشار یافته باشد ولی مورد خلاف پس از انتشار به هر طریق و در هر زمان و توسط هر نهادی گزارش و مسجل گردیده باشد، ناشر ناچار است که مورد خلاف در گزارش علمی را با ذکر نام نویسنده(گان) از زمان تشخیص تا پایان زمان حیات ناشر در معرض دید عموم قرار دهد. نویسنده(گان) نیز موظف می شوند پشیمان نامه ای بنویسند که به Statement of Retraction موسوم است و این رسم فارغ از چیستی و کیستی افرادی است که مورد خلاف به آنها منتسب است
تقلب تنها مورد خلاف در گزارش­های علمی (کتاب، مقاله­ی ژورنال و مجله، مقاله­ی کنفرانس، گزارش فنی، مقاله­ی سفید، پایان­نامه، تز یا ادعا، کاتالوگ و بروشور، و ....) نمی­باشد. معمولا رسم بر این است که هر نهاد مسئول (نشریه، انجمن یا گروه، دانشگاه، وزارت، شرکت، کارخانه، سازمان یا موسسه­ی تحقیقاتی، فرد، ...) حسب اعتباری که برای گزارش­های علمی انتشار یافته از طریق آن نهاد قائل است، کمیته­ای را برای بررسی دقیق و اقدام مشخص موظف می­کند (بعنوان مثال: Committee on Publishing Ethics (COPE)) و قبلا نیز موارد خلاف را بطور صریح (تحت عنوان: Publishing Ethics Resource Kit (PERK)) باطلاع می­رساند:


لذا بنظر می­رسد پیروی از این راه­کار برای نهادهای مسئول مناسب باشد.

Managing Committee

Ayoob Torkian | دوشنبه, ۲۸ مرداد ۱۳۸۷
Dear Professor Ghodsi
Salaam and thanks and my appreciation for your efforts. Please include me in your list and I will try to do my share as best as I can. Some comments you may already be aware but as a reminder

1- The blog would need continuous management and direction so it would not be turned into a routine “complaint” site with eventual filtering and/or natural shut down. This is not to portray a pessimistic component and downplay the importance of the task initiated but to improve the probability of failure free effort. To avoid that, a dedicated group (because it requires a lot of time input not possible or expected from one individual)- with known informal hierarchy and organization and necessary experience- needs to devise a roadmap and direct the discussions (pros and cons).

2- It should be borne in mind that the suggestions for solutions to problems will be inherently gradual and piecewise. Compilation and integration of the comments received is very time-consuming but highly required. As such, the managing group have to assume the role of a think-tank (soliciting inputs from experts as required) with an overall objective of producing an action plan within a certain period of time. This will be submitted to relevant officials. The prevailing legislative, judiciary, and executive limitations have to be taken into account when drafting such a document.

3- With time, other similar blogs (education, research, higher education goals, technology, etc) can be solicited and initiated by the managing group. This is needed because (1) the current problems we face, are the result of years of poor management and can not be solved overnight, and (2) we have lagged in integrated approach in almost all of our decision making approaches; somebody makes cars and others make roads and they do not talk to each other. We do the same in higher education. In summary, we need to bring it the relevant stakeholders gradually.

All the best
Torkian

نیاز به منشور اخلاقی

Jahangir | يكشنبه, ۲۷ مرداد ۱۳۸۷
در ابتدا از دکتر قدسی به خاطر راه اندازی این سایت تشکر می کنم. البته فکر می کنم می شد اسم آنرا به "به سوی اخلاق علمی و حرفه ای" تغییر داد و فقط "نهی از منکر" نکرد بلکه کارهای خوب و پسندیده را نیز توصیه نمود. در ضمن همه کارها براحتی در زمره تفلب خلاصه نمی شوند و ناشی از یک فرهنگ غلط یا عقب افتاده و یا عدم آشنایی با "اخلاق حرفه ای" می تواند باشد. به عنوان مثال، استادی که فکر می کند با دادن نمره ی بالا دارد به دانشجویان لطف می کند عملا" خود را نزد همگان عزیز می دارد و با دوپینگ کار جدی و دقیق دیگر اساتید را زیر سوال می برد. یا برخی از اساتید که صرفا" اسمشان در بالای مقاله هست ولی کمترین اطلاعی از محتوی یا جزئیات مقاله ندارند چطور می توانند مدعی امتیاز پژوهشی آن باشند؟

فکر می کنم وقت آن رسیده باشد تا یک منشور اخلاقی چه برای آموزش و چه برای پژوهش تهیه و بین اساتید علافه مند طرح و تصویب شود تا اخلاقیاتی که این قدر در دین ما بدان توصیه شده است (مثل صداقت، امانت داری، یا "لیس للانسان الا ما سعی") در محیط کارمان نیز یک معنی مشخص و "زمینی" و عینی داشته باشد. بدیهی است این کار را نیز خود ما ها باید انجام دهیم و از متولیان رسمی دین انتظار ترجمه مفاهیم اخلاقی به شرایط کاری امان کمی دوردست به نظر می رسد.

امیر حسین جهانگیر

مرتبط

Mohammad Mahdian | جمعه, ۲۵ مرداد ۱۳۸۷

کمیت و کیفیت مقالات

محمد قدسی | پنجشنبه, ۲۴ مرداد ۱۳۸۷
شاهدیم که دانشگاه‌ها، وزارت علوم و جاهای مختلف دیگر به‌شدت دارند همه را تشویق میکنند که مقاله بنویسند. اکثراً هم برایشان مهم نیست کجا. فقط تعداد مهم است. کمیته‌های ممیزه‌ی دانشگاه‌ها هم همینطور. تعداد مقالات ضرب در امتیاز متوسط آن‌ها معمولاً یک نفر را دانشیار یا استاد میکند. معاونت‌های پژوهشی دانشگاه‌ها هم با این آمار بودجه‌ی پژوهشی میگیرند. مواری را هم زیرسبیلی رد میکنند. مثلا با این‌که شاید بدانند که LNCS ژورنال نیست و فقط مجموعه‌ی کنفرانس‌های نسبتاً خوب است‌، ولی چون به اشتباه در فهرست آی‌اس‌آی ذکر شده (ظاهرا الان اصلاح شده‌) آن‌ها را به‌عنوان مقالات ژورنال حساب می‌کنند. به اساتید با تعداد مقالات زیاد هم جوایز ویژه می‌دهند.

وزارت علوم هم تعداد مقالات آی‌اس‌آی را جمع میکند و آن‌ها را «شاخص علم» در کشور می‌داند و اعلام میکند که مثلا ما در فلان رشته در جهان در رتبه‌ی بالایی قرار داریم. خوب همه از این جو «تولید علم‌» خوشحال‌اند. دانش‌جوی دکتری هم به مدرکش می‌رسد. اما آنچه در این سیاست‌ها گم است کیفیت مقالات است. بعضی می‌گویند که ما در ابتدای توسعه‌ی علمی هستیم و گذر از این مرحله طبیعی است. ولی بنده قبول ندارم و معتقدم که این سیاست‌ها در وسوسه‌ی بعضی‌ها به تقلب یقینا نقش دارد و اگر اصلاح نشود معضل تقلب از این هم فراتر خواهد رفت‌.

دانش‌جویی که نتواند در برابر وسوسه‌ی تقلب مقاومت کند و خوشحالی استادش را هم از تعداد مقالات تولیدی اش ببیند، با هوشی که دارد به‌دنبال راه‌های سریع چاپ مقالات بیش‌تر می‌رود، حتا ممکن است با تقلب. اگر هم نخواهد تقلب کند، پیدا کردن کنفرانس‌ها و ژورنال‌های «دَرِ پیت‌» کار مشکلی نیست و نمونه‌های آن روزافزون است. فشار برای فارغ‌التحصیلی و نیاز استاد برای ارتقا دست به دست هم داده و وضعیتی را ایجاد کرده‌اند که ما اکنون شاهد آن هستیم.

امروز از یکی از همکاران شنیدم که همکاری مقاله‌ای را عیناً به یک کنفران داخلی و هم‌زمان به یک کنفرانس خارجی می‌فرستد. بعداً هم معلوم می‌شود که این مقاله کپی مقاله‌ی دیگری با نویسنده‌ی خارجی است. تعداد مقالات کپی در کنفرانس کامپیوتر امسال را شاید دکتر سربازی آزاد اینجا گزارش کند. گزارش تکان دهنده‌ای خواهد بود، تازه از اونهایی که کشف شده اند.

خوب به غیر از توصیه‌های اخلاقی و احتمالاً توصیه به جریمه چکار می توان کرد؟

به نظر من یک راه آن است که از دانش جوی دکتری و ارشد بخواهیم که سعی کنند تا در ۱۰-۱۵ تا کنفرانس برتر زمینه‌ی کاری اش مقاله چاپ کند. لیست این کنفرانس‌ها را برای همه‌ی زمینه‌های پژوهشی دانشکده تهیه کنیم. برای فارغ التحصیلی دانش‌جوی دکتر این ضروری باشد و حتا بتواند جای‌گزین ژورنال شود. برای ارتقا هم همینطور. این البته تعداد مقالات را کم اما کیفیت آن‌ها را به‌شدت افزایش می‌دهد.

این ممکن است در مورد برخی از رشته‌ها کار نکند. اما در مورد رشته‌ی کامپیوتر، برق و اغلب رشته های مهندسی که کنفرانس‌های فعال و بسیار خوبی دارند کاملا عملی است.

مثلا در زمینه‌ی علوم کامپیوتر نظری کنفرانس‌های SODA, FOCS, STOC, SOCG, ESA و چند تای دیگر بهترین کنفرانس نظری هستند. اگر دانش‌جویان مجبور باشند برای فارغ التحصیلی حداقل دو مقاله در این کنفرانس‌های معتبر داشته باشند، و استاد هم برای ارتقا (البته علاوه بر مقالات ژورنال معتبر که جای بحث آن این‌جا نیست)، به نظر من خیلی از مشکلات کم می‌شود.

اولاً این مقالات حتما بعدا قابل چاپ در ژورنال‌های معتبر هم هستند. ثانیاً امکان ارسال به این کنفرانس‌ها شاید ۱۰ بار در سال باشد و دانش‌جو مجبور نیست یکی دو سال برای پذیرش مقاله‌ی ژورنالش صبر کند. داوری‌های مقالات ردی از این کنفرانس‌ها هم برای دانش‌جو و استاد بسیار آموزنده اند.

تا بعد!

مقالات درسی

PKhadivi | چهارشنبه, ۲۳ مرداد ۱۳۸۷
در مطالب قبلی و توضیحات اضافه شده به آنها به چند مورد برخورد کردم به ترتیب زیر
  • موضوع دانشجو سالاری به دلیل گرفتاری استادان و مسائل دیگر
  • موضوع ارائه درس سمینار برای دانشجویان کارشناسی ارشد و درس ارائه مطالب علمی و فنی در سطح کارشناسی برای دانشجویان کامپیوتر

متاسفانه، موضوع اخلاقیات در انتشار مقاله، تهیه پایان نامه، پژوهش و سایر امور مرتبط با دانشگاه (تدریس به طور خاص)، به سرعت در حال فراموشی است. از سوی دیگر، برخی از همکاران، به دلایل مختلف، دست به اقداماتی می زنند که منجر به تولید ناگهانی چندین مقاله توسط دانشجویان می شود. به عنوان مثال: "اگر برای تحقیق این درس یک مقاله بدهید، فلان مقدار نمره به شما اضافه می کنم" و حتی "اگر دانشجوی دکتری هستید که حتما باید مقاله بدهید". در این رابطه چند نکته باید مطرح شود


  • انجام یک پژوهش و نوشتن یک مقاله در رشته های فنی و مهندسی و علوم، به طور خاص رشته های مهندسی برق و کامپیوتر که با آنها آشنائی دارم، کاری بسیار وقت گیر است.
  • با توجه به نمره گرائی در بین دانشجویان، به ویژه اگر میزان نمره قابل توجه باشد، اکثر دانشجویان تمایل شدیدی پیدا می کنند که برای درس مورد نظر مقاله ای تهیه نمایند
  • در پایان ترم، تعداد قابل توجهی مقاله تهیه می شود و در اختیار استاد قرار می گیرد تا آنها را به یک کنفرانس ارسال نماید.

این سئوال پیش می آید که استاد، چقدر می تواند برای مطالعه و ارزیابی صحت مطالب مندرج در مقاله، تازگی مطالب، کپی نبودن مطالب و نیز تصحیح نگارش مقاله وقت بگذارد؟ توجه کنید که ما در رابطه با استادانی صحبت می کنیم که عموما 2 یا 3 درس در مقطع کارشناسی و تحصیلات تکمیلی ارائه می کنند و به طور همزمان قرار است چندین دانشجوی تحصیلات تکمیلی را نیز مدیریت و راهنمائی کنند و بعضاً، در گیر انجام پروژه های خارج دانشگاه، امور اجرائی دانشگاه و ... نیز هستند. به همه این موارد امور زندگی فردی و خانوادگی استاد را نیز اضافه کنید.


البته صحیح نیست که همه را به یک دید نگاه کرد و یک حکم کلی برای همه داد. هستند دانشجویان بسیار باهوش و کوشا که می توانند در همین بازه زمانی نیز یک مقاله خوب پژوهشی را آماده نمایند و هستند استادانی که با دقت و حوصله تک تک مقالات را بررسی می نمایند. اما، برای من واضح است که تعداد این دانشجویان و استادان زیاد نیست.


در این شرایط، احتمال این که تعداد زیادی مقاله "تولید" شود انواع مختلف تقلب در آنها استفاده شده باشد زیاد است. طبیعی است که بخش قابل توجهی از این مقالات به کنفرانس های داخل (ویا کنفرانس های سطح پائین خارج از ایران) ارسال می گردد. دور از انتظار نیست اگر تعدادی از این مقالات "تولید شده" منتشر هم بشوند.


در این مثال، استاد به دلیل افزایش امتیازات پژوهشی خود، خواسته یا ناخواسته فرایند تولید مقالات تقلبی را تسریع کرده است. فراموش نکنیم که بسیاری از دانشجویان، درک درستی از یک مقاله علمی-پژوهشی ندارند. به ویژه دانشجویانی که تازه وارد دوره کارشناسی ارشد شده اند. این دسته از دانشجویان، هنوز، آن طور که باید و شاید، به مطالعه مقالاتی پژوهشی نپرداخته اند و کسی هم برای آنها در این رابطه به نحو شایسته صحبت نکرده است. دیدگاه بسیاری از این دانشجویان از یک مقاله، در حد مجلات بازاری است که روی دکه های روزنامه فروشی فروخته می شود. به این ترتیب، دانشجو، نا آشنا با مفهوم مقالات پژوهشی، فکر می کند دارد یک تکلیف درسی را انجام می دهد و غافل است از ماندگاری اثر و مسئولیت اخلاقی و ... شاید بد نباشد تا استادان عزیز در این رابطه دقت بیشتری داشته باشند

دو مقاله در تعریف Plagiarism

قاسم جابری پور | چهارشنبه, ۲۳ مرداد ۱۳۸۷
باسمه تعالی- در دو آدرس زیر تعریف های جامعی را می توانید ببینید:
http://www.ucalgary.ca/~hexham/study/plag.html
http://www.rbs2.com/plag.htm

در حسن دهش مالی و قبح دهش علمی

قاسم جابری پور | چهارشنبه, ۲۳ مرداد ۱۳۸۷

با ابراز مسرت از شروع به کار این وبلاگ، به همت دکتر قدسی عزیز و دلسوز حریم دانش و دانشمندان، مطلبی که از تاریخ 87/3/4 روی تابلوی مقابل دفترم در دانشگاه شهید بهشتی نصب کرده ام را برای مزید آگاهی همفکران محترم در اینجا ارائه می کنم
:
چرا هیچ‌گاه نام خود را بر آثار بی ارزش، بد یا زشت دیگران نمی‌گذاریم؟ یا اگر دیگران نام ما را بر چنین اثری بگذارند ناراحت می‌شویم
پاسخ روشن است. ما نام خود را ارج می‌نهیم نه لزوماً از سر خود خواهی که می‌تواند از خداخواهی باشد. خداوند بزرگ نعمت‌های بیشمار از جمله سلامتی، هوش و خوش‌اندیشی به ما داده است و نام نیک و سابقه‌ی فعالیت‌‌ها و آثار ما نشان می‌دهد که چقدر شکر این نعمت‌ها گزارده‌ایم.
پس آن استاد محترم حق دارد از تو که نامش را بدون اجازه‌اش بر مقاله‌ای گذاشته‌ای عصبانی شود چه برسد که مقاله را با روش رسوای “Copy/Paste” تهیه کرده باشی(حتی ”کمی تا قسمتی“). اگر هم مقاله‌ات اصل و کار خودت باشد و دوست یا استادت هیچ نقشی در آن نداشته باشد قرار دادن نام او روی مقاله اصولی نیست.
تو می‌توانی نیمی از دارائی خود را به دوستی که محتاج است ببخشی، که بسیار پسندیده و سنت امامان معصوم، ولی حق نداری (حتی به صورت متقابل) اثر علمی خود را به دیگری ببخشی چون بدین شیوه شما را با اعتباری که ندارید خواهند شناخت و ممکن است به خطا کار سترگ به آن سپرند که درخور انجامش نباشد.

دوره کوتاه راجع به اخلاق علمی برای دانشجویان

کیارش بازرگان | سه شنبه, ۲۲ مرداد ۱۳۸۷
من قصد دارم ان شا الله یک ویدیوی کوتاه برای دانشجویان درست کنم
که در آن بایدها و نبایدهای اخلاقی (ethics) در محیط آکادمیک رو توضیح میده. این ویدیو رو میتونم
آنلاین در صفحه وب خودم بگذارم و بقیه همکارها میتونن دانشجویان رو بهش
ارجاع بدن. این میتونه مقدمه ای برای شروع دوره های آموزشی کوتاه - مثلا یک جلسه ای - توسط
اساتید برای دانشجوهای صفری باشه.
لطفا مواردی که فکر میکنید باید در این ویدیو بیاد رو به صورت
comment
اضافه کنید. اینها مطالبی است که من قصد دارم در ویدئو بیاورم:
  • اهمیت سالم بودن محیط علمی از هرگونه دروغ و تقلب
- جدا از اصول اولیه اخلاقی، تاثیر محسوس بر کیفیت تولید و تکثیر علم
  • تعریف تقلب (ارائه کاری غیر از کار خود)
- مثالهای تقلب در درسها
- مثالهایی از تقلب در پروژه، کمک گرفتن از دیگران در انجام تکلیف یا پروژه درسی: بایدها و نبایدها
- مثالهایی از تقلب در مقاله و تز (عدد سازی، کپی کردن متن یا شکل)
  • روشهای مناسب در استفاده از کار دیگران
- رفرنس دادن، نقل قولی که به طور واضح نشان دهد منبع متن یا شکل چیست
- مقدار قابل قبول ارائه کار دیگران در تز یا مقاله (مثلا اگر 40 درصد تز نقل قول از دیگران باشد، آیا قابل قبول است؟)
- همکاری با دیگر دانشجویان و قواعد درست بازی (ترتیب اسامی در مقاله، حداقل مقدار کاری که کسی باید انجام دهد که نامش به عنوان نویسنده در مقاله بیاید)
  • اخلاق داوری مقالات کنفرانسها و جورنالها
- اهمیت blind review و سالم بودن محیط کنفرانسها و جورنالها
- دور بودن از پارتی بازی و باند بازی
- رازداری در مورد ایده های دیگران قبل از اینکه چاپ شوند
- رعایت ادب و تواضع در گرفتن ایراد به کار دیگران. عدم حمله به شخص و ماندن در حیطه انتقاد سازنده و واضح از ایده ها
با تشکر پیشاپیش از کسانی که با نظرات خود به بهبود و تکمیل این لیست کمک میکنند. لطفا نظرات خود را حداکثر تا سه روز بعد از ظاهر شدن این پیغام به صورت comment زیر همین مطلب اضافه کنید.